Daor sitt´icke doch lesten Sunndagg up Tied in ´ne Karke un laot mine Gedanken so döör de Wääke loopen – bolle so´ne halwe Gewissenserforschung-, as Tekla weer up´t leste Knäpperken kümp.

At se so recht keenen Plass finn´n kann, schüff se sik bi mi in´ne Bank. Un wo alle Frauens dat so daot, wann se sitten gaot: Den Mantel glatt gestrecken, dat Gebäädebook uut de Taschke, dann den Rausenkranz, de Brille un den Taschkendook. Un

äs se den Taschkendook uut de Handtaschke treckt, föllt daor´n Gebitt unner dai Bank. Ick säij to Tekla: „Dien Gebitt is di weggfallen.“

„Och wat,“ sägg Tekla, „ick häbb ja garkeen Gebitt.“ Ick haal dat Dingen unner de Banke wegg.

„Hier is´t ja. Daor häs´tet weer!“

Stina nemmt dat Gebitt, stoppt weer in´n Taschkendook un wegg demit in´ne Handtäschke.

Nooh dai Misse sägg se to mi, „Hinnerk, dat is nich mien Gebitt. Dat is van usse Bennad,  mien Kerl. Immer wann ick sunndaggs in´ne Karke sitt, dann geht he mi bi´n Braon. Man dät is nur vöörbi.“